Un poco mucho

De herfst valt op dit moment met bakken uit de lucht, en dan bedoel ik niet alleen de bladeren die van de bomen vallen.

De regen is soms wat motterig waardoor je denkt: "O dat valt mee, daar loop ik wel even met de camera doorheen om wat macro's te maken." 

Maar ook motregen maakt je nat, dus ben ik na een uurtje in het veld doorweekt en voelt alles klam inclusief de camera.

 Thuis aangekomen droog ik hem heel goed af, alsof het een kind is die onder de douche uit komt.

Ik verzorg mijn camera bijna nog beter dan ik mezelf verzorg, want hij ligt alweer droog op zijn veilige plekje als ik nog kletsnat ben en mijn jas nog aanheb.

De computer zoemt alweer lekker als ik eindelijk ook zover ben om me weer wat behaaglijk te voelen dankzij een paar droge sokken en de verwarming. Had ik maar een open haard, zucht!

Maar goed een mens kan niet alles hebben, en van teveel luxe wordt je ook niet sterk.

Een quote van mezelf...

Ik besluit mijn net gemaakte foto's op een later tijdstip te bekijken, al kan ik daar met mijn ongeduld bijna niet mee wachten. 

Het blijven nu eenmaal cadeautjes die ik uit mag pakken.

Maar er is zoveel email dat ik er niet onderuit kom die eerst te bekijken en weg te gooien wat weg mag. Meestal bijna alles dus. Je snapt gewoon soms niet waar al die spam vandaan komt.

Maar het ergste vind ik het weer uitschrijven van al die nieuwsbrieven waar je ongemerkt op geabonneerd bent geraakt. 

Gewoon omdat je het vinkje over het hoofd hebt gezien bij het online bestellen van het een of ander.

Als ik een uur of anderhalf later eindelijk klaar ben, moet ik aan de Spaanse les beginnen.

Ja, je leest het goed, ik zit op Spaanse les, samen met Frank. Iedere week anderhalf uur en dit is al ons tweede jaar.

Mijn oudste dochter woont namelijk al een paar jaar in Spanje met man en kinderen. En als we straks met onze kleinkinderen willen communiceren dan zullen we wel Spaans moeten verstaan en spreken.

Nu denk je misschien dat Spaans best gemakkelijk te leren is.

Maar vergis je niet want de grammatica is meer dan moeilijk.

En ook de uitspraak kan heel divers zijn. Zet 1 streepje verkeerd en je krijgt een heel ander woord met een totaal andere betekenis.

De eerste maanden van het eerste jaar waren ook vreselijk trouwens want zodra we buiten stonden waren we alles meteen weer vergeten.

Het leek wel alsof er gaten in onze hersenen zaten.

Gelukkig voor ons waren we niet de enigen en had de hele groep er last van.

Maar nu een jaar later..tja hoe zal ik het zeggen.

 “Nosotros hablamos y escribimos un poco Espanol”, en dan hoop ik maar dat het over twee jaar  “un poco mucho” is.