Het mastbos

Gisteren op 9 november was het een stralende herfstdag waar we dankbaar gebruik van hebben gemaakt.
Ik wilde naar het mastbos in Breda en omdat we toch in Oosterhout waren kwam dat goed uit.
Toen we aankwamen was het nog redelijk rustig in het bos maar een half uur later leek het wel alsof heel Breda gekozen had om een boswandeling te gaan maken. Hordes joggers, wandelaars, en fietsers passeerden ons. Met al of niet veel kinderen en honden in hun kielzog.
En als je dan net half op de grond ligt om een paddenstoel vast te leggen die je bij ons aan de kust waar we wonen maar spaarzaam ziet, dan is het minder leuk als er ineens een hond tegen je been aan piest. Hilarisch voor de omstanders misschien maar niet voor Frank die het overkwam. Al moet ik zeggen dat ik zelf ook wel in een deuk lag. Maar daar kon ik niets aan doen, het was zo'n gek gezicht en het gebeurde zo snel dat niemand in kon grijpen. De eigenaar verontschuldigde zich natuurlijk uitgebreid, en Frank deed net alsof het hem iedere dag overkwam, wat niet zo is gelukkig. Maar hij kon er de humor niet echt van in zien.
Ik had gelukkig papieren zakdoekjes bij me en een flesje water wat de reuk enigszins verminderde maar de lol was er voor hem toch wel ver af.
"Kom op", zei ik. "Laten we nog een half uurtje doorlopen, dan gaan we daarna naar huis."
Mopperend over het onrecht wat hem was aangedaan stemde hij toch maar toe en we vervolgden onze foto herfsttocht.

We zochten naar de mooie vliegenzwam maar de enige die we onderweg tegenkwamen was helaas kapot. Wel had ik mijn zakken inmiddels al volgepropt met beukennootjes en dennenappels en stonden we te steggelen over wat nu een eikenblad was en wat niet. Ik won natuurlijk. Ja zeg, je bent natuurfotograaf of niet!

Een ouder echtpaar die ons bezig zag met fotograferen vertelde dat er een kruispunt verderop zoveel paddenstoelen stonden dat het wel een weeshuis leek. Dus daar wilde ik meteen naar toe.

Maar omdat ik zo'n haast had struikelde ik over een boomwortel en viel languit in een massa herfstbladeren.Nu had Frank zijn revanche en lachte tot zijn fototoestel bijna op de grond viel. Gelukkig kwam hij niet op het idee om mijn val vast te leggen. Wat ben ik toch een mazzelaar!

Het mastbos is trouwens een erg groot bos, wel zo'n 570 ha. Dus je kunt er erg goed verdwalen als je niet uitkijkt. En wat heel leuk is, er loopt een eeuwigheidslaantje dwars door het hele bos. Maar die hebben we maar niet genomen want om nu een eeuwigheid door een bos te lopen lijkt me niet zo'n goed idee.